در هفتمین قسمت از برنامه هفت در گفتگو با مهدی کرم پور مطرح شد: درباره کم و کیف اکران فیلمها نمیشود قاعده و قانون از پیش تعیین شدهای وضع کرد. بعضی از فیلمها باید در سالنهای محدود اما در طولانی مدت اکران شوند و بعضی دیگر در سالنهای متعدد اما در مدت کم. شورای صنفی اکران باید در مقام حکمیت باشد.
به گزارش سوره سینما ، مهدی کرم پور نویسنده و کارگردان شب گذشته در ابتدای سخنان خود با بهروز افخمی به اقداماتی که در طی مدیریت خود در شورای صنفی اکران داشته اشاره کرد و گفت: دوره مدیریت من از نیمه دوم سال ۸۷ بود تا اردیبهشت ۸۹. که در سال ۸۸ توانستیم ریزش مخاطب را که از سال ۷۰ روند نزولی داشت را متوقف کنیم و به رقم ۱۸/۵ میلیون نفر برسانیم. در سال ۸۸ توانستیم ۱۵ درصد افزایش مخاطب داشتیم و این رقمی بود که در سالهای قبل و بعد تکرار نشد اگرچه دو تا فیلم خوب هم اکران شد که حدود پنج میلیون نفر از این تعداد مخاطب مرهون آن دو فیلم یعنی جدایی نادر از سیمین و اخراجی ها ۲ مخصوصا رکورد زد از لحاظ تعداد نفرات. وقتی من شورای صنفی را تحویل گرفتم ۱۴ سالن سینما میتوانستند فیلم اکران کنند یعنی یک فیلم در ۱۴ سالن میتوانست اکران شود بیشتر نمیشد یک چیزهای الکی که طرح دارد معلوم نیست چرا طرح دارد برای اینکه به بقیه هم برسد ایدههای کمونیستی است به نظر من. من این رقم را به ۳۰ تا افزایش دادم -بیشتر از این زورم نمی رسید اگر نه آزادش می کردم همین هم که انجام شد اتفاق بزرگی بود- و تعداد هفته هایی یک فیلم می توانست روی پرده باشد ۱۲ هفته بود و مردم هم نمی رفتند ببیند خب اگر میخواستند بروند ببینید خب قبلش میرفتند.
وی افزود: در آمریکا پنج هفته بعد کار فیلم تمام است من تعداد هفته ها را به هفت هفته تقلیل دادم. تا قبل از آن تعداد فیلمهایی که در طول سال اکران میشد ۳۰ تا بود ما اجرای این تغییر آن سال ما تا ۶۰ فیلم در سال اکران کردیم برای تهیه کننده سود داشت چرا که به جای اینکه ۱۲ هفته پول تبلیغات و بیلبورد و تیزر بدهد در یک برههی کوتاهتری تبلیغاتش را انجام میداد برای مخاطب هم از این منظر خوب بود فیلمهای زودتر از قبل تغییر میکردند و مردم فیلم بیشتری میدیدند و سینمادارها هم از این قضیه منتفع میشدند اکران از طول به عرض منتقل شد. ایدهی ما این بود که فیلم هایی مثل گاو خونی باید در سالنهای محدود اکران طولی داشته باشند.