خوانشی فرویدی از فیلمتئاتر «نیوجرسی»/ تراژدی بیوالایش: از ترومای اولیه تا سیطرهی سائق مرگ
سینماسینما، محمد نجاری*
مقدمه
فیلمتئاتر «نیوجرسی» به کارگردانی سعید دشنیز پیش روی مخاطب بگذارد؟ فروید در «لئوناردو داوینچی و خاطرهی کودکیاش» نشان میدهد که همان تروما در یک هنرمند بزرگ به والایش بدل میشود و شاهکار میآفریند. در «نیوجرسی» اما تروما در جای خودش منجمد میماند. به همین دلیل، نمایش از جنبهی بالینی، مستندوار و دقیق است اما از جنبهی هنری، از دگردیسی درمانگونه عاجز. و شاید همین عجز، خود مهمترین پیام اثر باشد: در جامعهای که هیچ راهنمایی در صحنه حاضر نیست، قهرمانان ناگزیر به جلاد تبدیل میشوند.
* متخصص مطالعات بینرشتهای علوم انسانی و هنر