تحریم‌های اقتصادی به ابزاری رایج در سیاست خارجی تبدیل شده‌اند که به عنوان جایگزینی غیرخشونت‌آمیز برای مداخله نظامی ترویج می‌شوند. با این حال، تأثیرات آنها بر بازار‌های کار همچنان ناشناخته است. این گزارش با بررسی اقتصاد ایران پس از تحریم‌های بین‌المللی اعمال‌شده در سال ۲۰۱۲، بررسی می‌کند چگونه شوک‌های ناگهانی منفی در دسترسی به بازار جهانی، بر بازتخصیص کارگران بین مشاغل غیررسمی و رسمی، قطع بیمه و افت کیفیت نیروی کار تأثیر می‌گذارد.

‌امیررضا انگجی: تحریم‌های اقتصادی به ابزاری رایج در سیاست خارجی تبدیل شده‌اند که به عنوان جایگزینی غیرخشونت‌آمیز برای مداخله نظامی ترویج می‌شوند. با این حال، تأثیرات آنها بر بازار‌های کار همچنان ناشناخته است. ایبه عنوان یک ضربه‌گیر برای کارگرانی که به دلیل تحریم‌ها آواره شده‌اند عمل کرده و به جلوگیری از بیکاری گسترده کمک می‌کند. در حالی که این انعطاف‌پذیری می‌تواند ناآرامی‌های اجتماعی کوتاه‌مدت را کاهش دهد و از افزایش بیکاری آشکار جلوگیری کند، اما به قیمت کاهش بهره‌وری، از دست رفتن درآمد مالیاتی دولت و کاهش حمایت از کارگران تمام می‌شود. یک بخش غیررسمی رو به رشد می‌تواند با کوچک‌کردن پایه مالیاتی، فرسایش حقوق کار و کاهش سرمایه‌گذاری‌های سرمایه انسانی، اقتصاد را به مرور زمان تضعیف کرده و در تله توسعه‌نیافتگی نگه دارد و همین‌طور با کاهش ورودی صندوق‌های بازنشستگی بحران‌های ساختاری آنها را تشدید کند.

منبع:

The impact of international economic sanctions on informal

employment, Ali Moghaddasi Kelishomi and Roberto Nisticò,

CEPR, ۲۰۲۵.