هنر قدسی و معنوی خوشنویسی با جنبه زیباییطلبی فطرت انسان مرتبط است و یکی از اولین جلوههای هویت فردی، خوشخطی و داشتن دستخط زیبایی است که به مخاطب نیز القا میشود. به اعتقاد بسیاری از خوشنویسان، تبدیل نگارش معمولی کلمات با شیوههای هنرمندانه به نگارشی زیبا در هنر خوشنویسی ایران یک ویژگی اکتسابی است و از دوران کودکی در وجود فرد نهادینهشده و ادامه پیدا میکند، اگرچه توجه و نظارت کافی در نوشتن درست کلمات، داشتن الگو یا سرمشق زیبا و بررسی عوامل روانشناختی و عاطفی در زیبایی یا بدخطی افراد تأثیرگذار است. اما اینکه چرا در کشوری که مهد عروس خطوط اسلامی است، عامه مردم دستخط زیبایی ندارند، پرسشی است که در این گزارش به آن پرداختهشده است.
خط تابشی از روان و نمایانگر فکر و معرفت درونی است که بهصورت زبانی در انگشتان جلوه میکند و به اعتقاد بورکهارت در کتاب روح هنر اسلامی، شریفترین هنر بصری در جهان اسلام بهشمار میرود. هنری که بهخوبی توانسته بار اندیشه و تاریخ را به دوش بکشد. در این میان، اگرچه تغییر شیوه و استفاده از خط نستعلیق در نگارش کتابهای چند سال اخیر دوران دبستان این امید را زنده کرد که توجه به زیبایی در نوشتن دغدغهای است که موردتوجه مسئولین قرارگرفته، اما آنچه در عمل مشاهده شد نشان میدهد که این موضوع نمیتواند تنها راهکار بهبود دستخط باشد و برای تحقق خوشخطی در میان عامه مردم علاوه بر وجود الگوی مناسب در کتابهای درسی، مسائل بنیادی دیگری نیز باید موردتوجه قرار گیرد.