فردوسی سخنوری شگرف است که با سرودن شاهکار مانای شاهنامه، ایرانیترین آفریده ادبی را سرود و آفرین جهانیان را برانگیخت. شاهکاری که سرنوشت ایران را دگرگون کرد تا ایران بماند و ایرانی نیز و به گفته میرجلالالدین کزازی، اگر او در یکی از باریک و دشوارترین روزگاران در تاریخ این سرزمین کهن سر برنمیآورد و شاهنامه را نمیسرود، ما ایرانیان اکنون خود را ایرانی نمیدانستیم و به زبان دلاویز و شورانگیز فارسی با یکدیگر سخن نمیگفتیم و ازاینرو، شاهنامه نامه فرهنگ و منش ایرانی است.
تقویم ایرانی بیست و پنجم اردیبهشتماه را به نام بزرگداشت حکیم ابوالقاسم فردوسی پاس داشته است. اگر از چرایی نامیدن روز فردوسی در آخرین روزهای اردیبهشتماه بگذریم آن را باید فرصتی نیکو برای پاسداشت مردی به بزرگی زبان پارسی دانست. هم او که بهراستی پدر زبان پارسی است و ازاینرو بر ماست که به فردوسی برای سرودن چنین شاهکاری درود بیپایان بفرستیم. بدون تردید شایستهتر و پسندیدهتر آن بود که درباره فردوسی با کسی به سخن درآییم که زندگانی خود را در شناسایی و پرداختن به حکیم فردوسی و آفریده او یعنی شاهنامه گذرانیده و در کاربرد واژههای پارسی در گفتار و نوشتارش شهره است. بر این اساس است که با میرجلالالدین کزازی، شاهنامهپژوه، نویسنده، سراینده، ترجمان، ادیب و چهره ماندگار فرهنگ و ادب ایران سخن بر زبان راندیم و آنچه در زیر میخوانید کلام استاد کزازی درباره حکیم ابوالقاسم فردوسی و شاهکار او شاهنامه است.