نسترن مکارمی نویسندهای اصالتا جنوبی (خوزستانی) است ومثل بسیاری نویسندگان جنوب چنتهاش پر از قصههای شگفت است. به نظر میرسد نفت، جنگ، دریا و شرجی سرزمینهای جنوب را به بستری قصهخیز تبدیل کرده و راویان آنجا را به قصهگویانی بی نظیر و اینگونه است که نویسنده بزرگی مثل ساعدی ماهها خودش را در آبادیهای جنوب آواره میکند و با مردمان آن دیار میزید تا قصههای غریب ترسولرز را بیافریند. قصههایی که اولین نمونههای رئالیسم جادویی در ایران و شاید جهان هستند! نسترن مکارمی فرزند جنوب است. جنگ را به چشم خویش دیده و نفرین نفت را بیواسطه لمس کرده ست.
این دو تجربه کافی است تا هر نویسندهای سالها حرف برای گفتن داشته باشد. چنانکه جنگ دنیای داستانهای همینگوی را ساخت و داستانهای فالاچی را و … . پس از غبار صورتی که مجموعه داستانی بود از جنگ مکارمی در آخرین اثرش که رمانی است به نام توتال به سراغ نفت رفته.