یکی از نیازهای انسان در زندگی فردی و اجتماعی، آگاهییافتن از خطاها در رفتار و گفتار و اصلاح آن در جهت رشد شخصیتی است. گاهی خودمان با تأمل در رفتار و گفتارمان متوجه آن میشویم و گاهی، تذکری ما را به ضعف کارمان آگاه میسازد.
گاهی نیز دیدن رفتار های دیگران، حوادث، بیان خاطرات، فیلمها و… چنین نقشی را بازی میکند. تذکرگرفتن یا انتقادشدن موجب رشد ما میشود؛ ازاینروست که در میراث روایی ما، اهلبیت (ع) از انتقادکردن به «اهداکردن عیبهای فرد به او» تعبیر میکنند.