در متون قبلی، آرامآرام با فضای سلوک آشنا شدیم تا بتوانیم وارد منازلی شویم که خواجه عبدالله انصاری، در کتاب منازلالسائرین تنظیم کرده است. در آخرین متن، متذکر این نکته شدیم که هر منزلی، ابتدا بهصورت «حال» بر ما میگذرد؛ سپس باید با آن حال، همراهی کرد تا به مقامی مبدل شود.
در متون قبلی، آرامآرام با فضای سلوک آشنا شدیم تا بتوانیم وارد منازلی شویم که خواجه عبدالله انصاری، در کتاب منازلالسائرین تنظیم کرده است. در آخرین متن، متذکر این نکته شدیم که هر منزلی، ابتدا بهصورت «حال» بر ما میگذرد؛ سپس باید با آن حال، همراهی کرد تا به مقامی مبدل شود. جناب ابنعربی، در کتاب «مواقعُ النجوم و مطالعُ أهِلةِ ألاسرار و العلوم» در فضایی شبیه به آنچه ذکر شد، میفرماید که قدمبهقدم سلوکِ عبد، با پیداشدن «توفیق» به پیش میرود. منظور از توفیق این است که حالی برای من پیش میآید که مرا موافق و مطابق با اوامر و اهداف دینی در آن لحظه میکند. در اینجا، همچنان که در متن قبلی بیان شد، تمام همتِ عبد، باید شکر این نعمت و همراهی با این حال و توفیق باشد و دعای او این باشد که «توفیق»، تمامِ لحظههای عمرش را در برگیرد. / کتاب منازلالسائرین