دردسرهای امیرحسین، پسر 15ساله از زمانی که سروکله کرونا پیدا شده، روزبهروز بیشتر و بیشتر میشود و مشکلاتش چند برابر. او که تا پیشازاین سعی کرده بود کارهای شخصی و فعالیتهای روزانهاش را با استفاده از زبان اشاره خودش و بهتنهایی انجام دهد، حالا با مشکل روبهرو شده است: «در مکانهای عمومی چون ماسک به صورت دارم، نمیتوانم منظورم را به خوبی به دیگران بفهمانم؛ برای مثال، چند روز پیش در اتوبوس میخواستم از کسانی که کنارم حضور داشتند آدرس بپرسم و بدانم که در چه ایستگاهی باید پیاده شوم. آن روز اتفاقا کاغذ و قلم و گوشی همراه هم دنبال نبود و مجبور بودم با ایماواشاره دیگران را متوجه منظورم کنم و ماسکم را پایین بدهم.»
مشکلات امیرحسین و افرادی مانند آن، البته فقط به همین موارد ختم نمیشود، بلکه آنها گلایههای دیگری هم در دوران کرونا دارند؛ مثلا اینکه «بیشتر برنامههایی که از صداوسیما درباره کرونا و آموزش پروتکلهای بهداشتی پخش میشود، برای ناشنوایان قابلاستفاده نیست؛ چون من و باقی ناشنوایان برای درک این مفهوم و فراگرفتنش نیاز به بیان آنها به زبان اشاره داریم.» در صداوسیما اما خبری از این موضوع و توجه به نیازهای ناشنوایان در دوران کرونا نبود. به خاطر همین، این وظیفه به دوش خانوادهها افتاده بود. مادر نازنین که همین یک ماه پیش، جشن تولد 10سالگی دخترش را برپا کرده، میگوید: «اوایل شیوع بیماری ویروس کرونا هیچ شناختی از آن نداشتیم و نمیدانستیم چگونه باید به نازنین یاد بدهیم که از خود در برابر ویروس محافظت کند. کمی که گذشت، تلویزیون آموزشها و هشدارهای خود را شروع کرد، اما مشکل کار این بود که بیشتر این برنامهها برای آدمهای معمولی بود و برنامهای برای افراد دارای معلولیت در نظر گرفته نشده بود. مجبور بودیم خودمان، مباحث مربوط به خودمراقبتی را مشاهده و سپس با زبان اشاره به نازنین منتقل کنیم. این کار زمان زیادی را میگرفت.»