تلویزیون و بـرنـامههایش یکی از آن چیزهایی هستند که توان آن را دارند روی زندگی ما تأثیر بگذارند. اما خیلی وقت است ما سرگرم برنامههایی هستیم که داخل گوشیهایمان هستند. یا نهایتش وقتی گذرمان به تلویزیون میافتد که بخواهیم یک فیلمی که خودمان آن را از اینترنت گرفتهایم، ببینیم. پس چه شد جادوی آن جعبه سیاهی که همیشه در خانه بر سر اینکه روی چه کانالی باشد، دعوا میشد؟ علی شیخبهایی، نویسنده نوجوان، درباره جادوی جعبه سیاه اینطور برای ما نوشته است. «تلویزیون رنگی سالها پیش توسط جان برد برای سرگرمکردن و بهعنوان وسیلهای برای تفریح ساخته شد. سپس محبوبیت آن باعث شد که در طول زمان پیشرفتهای زیادی داشته باشد. برنامههای تلویزیون ایران در سالهای اخیر رشد خوبی داشته؛ ولی همچنان کمبودهای زیادی دارد.
سریالهای تلویزیونی با داستانهای کلیشهای تقریبا هر سال یکبار دوباره پخش میشوند و همین امر منجر به این میشود که مخاطبان از تماشای چندباره یک برنامه دوری کنند و به شبکههای خارجی رو بـیاورنـد. از طـرفـــی سختگیری بیش از حد صداوسیما درخصوص مجوز برنامههای جدید، باعث کاهش ساخت برنامههای جدید میشود. علاوهبر تنوع پایین برنامهها و مواجه شدن با کمبود بـرنـامـههـای محبوب ما، با لـغـو بسیاری از برنامههای پرطرفدار هم روبهرو هستیم. لغو برنامههایی مانند بـرنـدهبـاش، کـلاهقرمزی، خندوانه، دورهمی و برنامه بسیار محبوب نود باعث افت کیفیت تلویزیون و پیشرفت و محبوبیت شبکههای خارجی و سریالهای خانگی شده است. یکی از اقشار جامعه که به تماشای سایر برنامههای تلویزیون میپردازند، کودکان و بهخصوص جوانان و نوجوانان هـستـنـد. بـرنامههای تلویزیونی چندان برای نوجوانان مفید نیست. میتوان با اضافهکردن بـرنـامـههـایـی برای آموزشدادن حرفه یا یک کار، برنامههای گفتوگومحور درباره سن جوانی و برنامههایی که اطلاعات عمومی را بالا میبرند، به نوجوانان کشور کمک کرد. حتی برای رفع مشکلات بزرگ فرهنگی، مـثـل کـمـبـود کتابخوانی در کشور، میتوان در تبلیغات و پیامهای بازرگانی یکجوری به آن فرهنگ پرداخت. در آخر اینکه از صداوسیما انتظار میرود برنامههای سرگرمکنندهتر و به دور از گریه و اندوه تدارک ببیند تا افراد بیشتری از آن استفاده کنند و لذت ببرند. حداقل در دوران کرونا میتوانند برای نگهداشتن افراد در خانهها، برنامههای جالبی پخش کنند.»