علی انصاریان، مدافع اسبق تیمهای استقلال و پرسپولیس تهران، در روز چهارشنبه، 15 بهمن 99 بر اثر ابتلا به ویروس کرونا، در ۴۳ سالگی درگذشت. این در حالی بود که چند روز قبلتر از این واقعه، بازیکن قدیمی و دوست صمیمی انصاریان، مهرداد میناوند، براثر همین ویروس فوت شده بود. اما واکنشهایی که نسبت به مرگ انصاریان در سراسر رسانهها و فضای مجازی پخش شد، آنقدر وسیع و گسترده بود که بار دیگر هجمههای وسیع مردم نسبت به مرگ مرتضی پاشایی را یادآور شد. نسل ما با انصاریان خاطره داشتند و او بیشتر از هر بازیکن دیگری در رسانهها حضور داشت.
اما سوالی که در این برهه پیش میآید این است که چرا واکنشهای وسیع نسبت به مرگ یک آدم معروف، هرازچندگاهی خاموش و بعد روشن میشود؟ ما با مهرداد میناوند و قبلتر با پرویز پورحسینی هم خاطره داشتیم. آن دو نفر را هم دوست داشتیم و از مرگشان رنجور شدیم. اما چرا رنجوری و غممان را اینطور و به این شکل که برای انصاریان ابراز کردیم، برای آن دو نفر ابراز نکردیم؟ در همین برهه توییتی از ایمان واقفی، دکترای جامعهشناسی و فعال مدنی، در راستای واکنش مردم به مرگ انصاریان نوشته شد. برای همین به سراغ او رفتیم تا از او علت واکنشهای مردم نسبت به مرگ انصاریان را بپرسیم.