فقر در جامعه هر روز چهره جدیدی از خود رو میکند و به سرعت در حال افزایش است؛ چهره ترسناک و سیاهی که همراه با خود، آمار سرقت و سارقان را هم بالا میبرد. آبان گذشته بود که دادستان عمومی و انقلاب اصفهان از افزایش آمار سرقتهای خرد در این استان خبر داد: «سرقتهای خرد از ابتدای سال جاری تاکنون در این استان نسبت به مدت مشابه سال گذشته افزایش یافته است. با توجه به شرایط اقتصادی کنونی، شاهد افزایش سرقتهای خرد بودیم.» همچنین چندی پیش بود که استاندار تهران از رشد ۷۸درصدی سرقت در استان تهران طی نیمه نخست سال خبرداده و آن را کمنظیر خواند.
سرپرست رئیس پلیس پیشگیری پایتخت هم با اشاره به شرایط اقتصادی ناشی از کرونا از دستگیری مجرمانی خبر داده که ۶۰درصد آنها برای اولین بار اقدام به سرقت کردهاند؛ آماری نگرانکننده از افرادی که برای اولین بار مرتکب سرقت شدهاند یا همان سارق اولیها آینه تمام نمایی از اوضاع وخیم اقتصاد ایران است؛ چرا که بیم آن میرود که سرقت به دهان آنها مزه کند و به مرور زمان تبدیل به سارقان حرفهای شوند. وقوع جرم، بهعنوان یک پدیده نامطلوب اجتماعی، علل روانی، اقتصادی و اجتماعی متعددی دارد. از طرفی عامل اقتصادی، عامل مهمی برای تمام ساختارهای اجتماعی بوده و تأثیرات چشمگیری روی وقوع جرم دارد. نتایج تحقیقی تحتعنوان «بررسی عوامل اقتصادی مؤثر بر جرم (فراتحلیلی از تحقیقات انجامشده در ایران)» نوشته محسن نوغانی دخت بهمنی و سیداحمد میرمحمدتبار نشان میدهد که بیشترین عوامل مؤثر بر متغیر سرقت، به ترتیب متغیرهای نابرابری درآمدی، نرخ بیکاری و نرخ تورم هستند. همچنین، تأثیرگذارترین عوامل بر متغیر جرمِ کل، به ترتیب متغیرهای نابرابری درآمدی، نرخ بیکاری و نرخ فقر بودند.