پاندمی کرونا و عدم امکان تأمین واکسن موردنیاز برای مقابله و مهار و مدیریت آن، فقدان سرمایه اجتماعی و بالارفتن نرخ اشتغال، پایین آمدن سن بزهکاری و گرایش به سمتوسوی ناهنجاریها و افزایش آمار آسیبهای اجتماعی، موانع و مشکلات موجود در حوزه سلامت و ابربحران آب و سایر مشکلات زیستمحیطی، مسائل و کموکاستیهای سیستم آموزشی و پایینآمدن نرخ باروری و حرکت جامعه به سمتوسوی سالمندی تنها شمهای از معضلهای اجتماعی است که جامعه ایران با آن درگیر است و دستوپنجه نرم میکند؛ مسائل عظیمی که همچون مردابی، اعضای جامعه را به کام خود میکشد و امکان توسعه در عرصههای مختلف را از بین میبرد.
بحرانهای اجتماعی که حرفزدن از آنها چندان خوشایند بسیاری از دولتمردان نیست و بسیاری از آمارها و ارقامهایش مخفی هستند یا از سوی مبادی رسمی اعلام نمیشود، روزبهروز گستردهتر میشود و مــشــکلات بیــشتــری را بهوجود میآورد؛ تبعاتی که سالها پیش جامعهشناسان و آسیبشناسان به وقوع آنها در آینده هشدار دادند؛ اما این هشدارها جدی گرفته نشد. حالا و در شرایطی که سیزدهمین دوره انتخابات ریاستجمهوری کمتر از یک هفته دیگر در کشور برگزار خواهد شد، از میان هفت نامزد انتخاباتی، هیچکدام برنامه جامع و کاملی در رابطه با معضلهای اجتماعی و راهکارها و نحوه حل آنها ارائه نکردهاند؛ هرچند دومین مناظره انتخاباتی با موضوع مسائل اجتماعی در هفته گذشته از رسانه ملی پخش شد، طرح پرسشها و مباحث مطرحشده نشان از بیبرنامگی و عدم آگاهی نامزدهای انتخاباتی از اهمیت پرداختن به مسائل اجتماعی است. در این میان، البته برخی از کاندیداها گریزی کوتاه به برخی از مسائل همچون دغدغههای زیستمحیطی و اعتیاد و ناامیدی و عدم نشاط و عدالت اجتماعی داشتند؛ اما مجادلههای سیاسی امکان ارائه راهکار در این باره را نداد و آنها برای جذب آرای بیشتر ترجیح دادند صرفا روی مسائل کلیشهای و تکراری دست بگذارند که متن را به حاشیه و حاشیه را به متن ببرد. اما آیا بدون در نظر گرفتن دغدغهها و دلالتهای اجتماعی به رشد رساندن جامعه و حل مشکلات اقتصادی و سیاسی و دستیابی به توسعه پایدار امکانپذیر خواهد بود؟ علی رحمانی و علیاکبر حاضری، دو جامعهشناسی که مدرس دانشگاه نیز هستند، در گفتوگو با «اصفهان زیبا» ضمن پاسخ به این پرسش به تحلیل جامعهشناسی دومین مناظره انتخابات پرداختهاند.