در جریان المپیک توکیو 2020، در جدول قهرمانی رشتههای ورزشی، نام دختری ژاپنی به چشم میخورد که تنها 13 سال سن دارد. مومیجی نیشیا، از ژاپن در رشته اسکیت خیابانی قهرمان المپیک شد و مدال طلا را از آن خود کرد. اما این تمام ماجرا نیست. پرونده این رشته ورزشی در حالی بسته شد که روی سکو دو ورزشکار 13 ساله و یک ورزشکار 16 ساله دیگر حضور داشتند. رقیب اصلی نیشیا یک ورزشکار 13 ساله دیگر از برزیل به نام بود که در نهایت مدال نقره گرفت. سومین مدالآور این بخش هم یک نوجوان ژاپنی دیگر بود که 16 سال سن دارد. یک جور رقابت بین نوجوانان یا یک جور دورهمی نوجوانی!
سوالی که در این بین پیش میآید این است که کسی که در سن نوجوانی به المپیک راه مییابد و مدالی کسب میکند، مابقی زندگیاش در طلب چیست؟ اگر چنین نوجوانی شکست بخورد، این برچسب بازندگی تا چه میزان بر زندگیاش تاثیرگذار است؟ کسب شکستها و موفقیتهای این چنینی در سنین نوجوانی تا چه اندازه خسارتآور است؟ در همین خصوص با دکتر مصطفی طاهری، روانشناس ورزشی، به گفتوگو نشستیم.