آفتاب نیمروزی سایه انداخته بر حیاط مرکز تحقیقات معلمان اصفهان. برخلاف خیابان بیرون مرکز که پر از همهمه و هیاهوست و صدای خودروها و موتورها پشت سر هم شنیده میشود و ردی بر اعصاب میاندازد، داخل مرکز سکوت سنگینی حاکم است. بهغیراز سه یا چهار اتاق، درهای باقی اتاقها بسته است. آرشیو، کتابخانه و سالن مطالعات تعطیل هستند و زنجیری بر قفل درهای خاک گرفتهشان زده شده است.
مرکز تحقیقات معلمان اصفهان، در حال گذراندن تابستانی بیسروصداست؛ مرکزی که از چهار دهه پیش تاکنون، محلی بوده برای دور هم جمع شدن معلمان و تبادل فکر و تجربه و اندیشه، حالا اما از خرداد گذشته تا به الان و با اوجگرفتن کرونا در اصفهان و همزمان با تعطیلی کتابخانهها و سالنهای مطالعه، کمتر معلمی به آن رفتوآمد دارد و دیگر از برگزاری جلسات هماندیشی و نشستهای پیدرپی پژوهشگران و علاقهمندان به علم در آن خبری نیست؛ مرکزی که پس از انقلاب، گروهی از معلمان آموزشوپرورش و دانشگاهیان (که اغلب از آموزشوپرورش به دانشگاه راه یافته بودند) طرح تأسیس آن را تنظیم و با تلاشهای فراوان ادارهکل آموزشوپرورش اصفهان، مجوز فعالیت آن از تهران اخذ شد. پس از موافقت وزارت آموزشوپرورش، ادارهکل آموزشوپرورش استان اصفهان در اواخر تابستان 1360، مدرسه راهنمایی به نام «علیرضا عباسی» را که در آن زمان در خیابان سید علیخان بود، در اختیار معلمان قرار داد و همین هم شد اولین سنگبنای مرکز تحقیقات معلمان استان اصفهان. مرکزی که شاید نمونه آن در کشور اندک باشد. عباس دهکردی، دبیر فیزیک بازنشسته آموزشوپرورش اصفهان و عضو و نماینده هیئتمؤسس مرکز تحقیقات معلمان که از چهاردهه پیش تاکنون شاهد پا گرفتن مرکز بوده است، درباره روزهای اولیه بازگشایی این مکان میگوید: «در اولین روزهای ورود به مدرسه راهنمایی علیرضا عباسی، معلمان و فرهنگیان، بدون آنکه منتظر کسی باشند به طور جهادی و بدون کوچکترین چشمداشتی کار خود را شروع کردند، این واحد نیازمند همهچیز بود، از میز و صندلی گرفته تا لوازمالتحریر و وسایل آزمایشگاههای فیزیک، شیمی و زیستشناسی و…؛ لذا وسایل به تدریج از اینجا به آنجا انتقال یافت. در شروع سال تحصیلی (61_60) جـمـعـــی از مـعـلـمــــان به طورنیمهوقت یا پارهوقت بار سنگین فعالیتهای اولیه مرکز تحقیقات را به دوش کشیدند. کتابخانه مرکز تحقیقات که امروز به یک کتابخانه مجهز در رشتههای مختلف علمی و فنی تبدیل شده است، با تعداد انگشتشماری کتاب، کار خود را آغاز کرد و در مدت کوتاهی به چند هزار جلد کتاب رسید. فعالیتهای علمی مرکز شروع شد و در اواخر شهریور هر سال، ادارهکل، برنامههای علمی و آموزشی مرکز را به نواحی و مناطق ارسال و دبیران را تشویق میکرد در این جلسات شرکت کنند. بدینترتیب، دبیران همه رشتههای علوم، در جلسات بحث و تبادلنظر شرکت میکردند. معلمان باتجربه حاصل تلاشهای علمی خود را با نهایت صفا و صمیمیت در اختیار دیگران قرار میدادند. از مؤلفان کتابهای درسی دعوت میشد تا با دبیران به بحث و گفتوگو درباره کتاب بپردازند. انجمن معلمان فیزیک اصفهان، چندبار از مرحوم دکتر ابوالقاسم قلمسیاه، مؤلف کتابهای فیزیک متوسطه، دعوت کرد. وی در جمع معلمان فیزیک حضور مییافت و به پرسشهای آنها در زمینههای گوناگون جواب میداد و مطالب مندرج در کتابهای فیزیک متوسطه را تجزیهوتحلیل میکرد. سایر انجمنهای معلمان بهویژه انجمن معلمان ریاضی فعالیتهای مشابهی داشتند.»