اصطلاح ایمنی جمعی به این معناست که درصد کافی از یک جامعه در برابر یک عامل بیماریزا مصونیت پیدا کرده باشند تا بتوان جلوی شیوع آن بیماری را در جمعیت موردنظر گرفت. برای اینکه مفهوم ایمنی جمعی را بهتر درک کنید، تصور کنید جرقۀ آتشی در دشتی زده شود. اگر این دشت خشک و پر از علفهای هرز باشد، آتش بهسرعت در آنجا شعلهور میشود و گسترش پیدا میکند؛ اما اگر بهخوبی به این دشت رسیدگی شده باشد و بهطور منظم آبیاری و هرس شده باشد، آتش کمکم ضعیف و ضعیفتر میشود و درنهایت هم خاموش خواهد شد. در چنین شرایطی، اگر در آینده زغال نیمسوزی به این دشت راه پیدا کند، احتمال شعلهور شدن آن بسیار کمتر خواهد بود.
این زغالهای نیمسوز خیلی به سارس-کوو-2 شباهت دارند، ویروسی از دستۀ ویروسهای کرونا که باعث بروز بیماری کووید-19 میشود.
ازلحاظ نظری، میتوان یا از طریق ابتلا به بیماری و حصول بهبودی و یا از راه واکسیناسیون به ایمنی جمعی دست یافت. خطری که در دستیابی به ایمنی جمعی از راه ابتلا به بیماری وجود دارد این است که افراد بسیاری جان خود را از دست خواهند داد یا مجبور میشوند با مشکلات و ناتوانیهایی که پس از بهبود برایشان پیش میآید، سر کنند. علاوه بر این، پژوهشها نشان داده است که پاسخ ایمنی حاصل از ابتلا به بیماری نمیتواند همیشه در برابر کووید-19 و گونههای در حال تکامل آن، مصونیت درازمدتی که بهاندازۀ کافی قوی باشد ایجاد کند؛ بنابراین، متخصصین بهداشت و سلامت عمومی همچنان توصیه میکنند که در برابر ویروس کرونا از واکسیناسیون استفاده شود تا بتوان به قویترین و قابلاعتمادترین سطح از مصونیت دست یافت.
وقتی همهگیری کووید-19 آغاز شد، دانشمندان بهسرعت دستبهکار شدند تا واکسنهایی تولید کنند که جوامع را در برابر این بیماری ایمن کند و بهاینترتیب بتوان آتش شیوع ویروس کرونا را مهار کرد. دراینبین، تقریباً تمام کشورها مردم را به فاصلهگذاری اجتماعی، ماسک زدن و دیگر اقدامات مرتبط با بهداشت همگانی ترغیب و یا رعایت این پروتکلها را الزامی کردند.
متأسفانه اجرای منقطع و نامنظم این اقدامات با موجهای گسترده و ظهور سویۀ بسیار مسری دلتا همراه شد و متخصصان سلامت و بهداشت عمومی را مجبور کرد در محاسبات و برآوردهای خود از شرایط رسیدن به ایمنی جمعی در برابر کووید-19 تجدیدنظر کنند.