اصطلاح انگلیسی «wishcycling» به این معناست که هر چیزی را در سطل بازیافت بیندازیم به این امید که بازیافت خواهد شد، حتی اگر در واقعیت شواهد کمی موجود باشد که این پیشفرض ما را تأیید کند؛ پس شاید بتوان معادل فارسی این اصطلاح را «کاشیافت»1 در نظر گرفت.
«کاشیافت» بر پایه امید و آرزو استوار است. بهعبارتدیگر، ممکن است مردم به کارکرد سیستم بازیافت اطمینانی نداشته باشند اما بازهم ترجیح میدهند آن را باور کنند و به خودشان بقبولانند که اگر چیزی را در سطل بازیافت بیندازند، حتماً بازیافت و به محصول جدیدی تبدیل خواهد شد بهجای اینکه دفن یا سوزانده یا در محیط رها شود.