هر بار که لباس جدیدی را به سبد خریدتان اضافه میکنید، درواقع ممکن است از صنعتی حمایت کنید که مسئول 10 درصد از کل گازهای کربنی منتشرشده در جهان است، تازه اگر از آسیبهای اجتماعی گستردهای که به بار میآورد، حرفی به میان نیاوریم. «مُد سریع» یا «فست فشن» (fast fashion) یکی از تأثیرگذارترین ترندهای صنعت مد است که آخرین طراحیهای ارائهشده در شوهای لباس یا اصطلاحاً کتواکها را بهسرعت به تولید انبوه میرساند و با قیمتی پایین در دسترس مصرفکنندگان قرار میدهد؛ اما مشکل اینجاست که این الگوی سودمحور تولید پوشاک با برنامههایی که اجرای آنها برای اجتناب از فروپاشی زیستمحیطی ضروری است، سر ناسازگاری دارد. پس راهحل چیست؟
برای اینکه واقعاً بفهمیم مد سریع چرا و چطور به سیاره ما آسیب میزند، شاید بد نباشد روند تولید و مصرف یک قطعه لباس را دنبال کنیم. مارک سامنر (Mark Sumner)، مدرس پایایی و مد در دانشگاه لیدز انگلستان، سفر یک عدد تیشرت از مزرعه تا کمد لباس هریک از ما را برایمان تشریح کرده است. سامنر میگوید: «برای کشت و پرورش یک تُن (1000 کیلوگرم) پنبه بهاندازه یک و نیم برابر حجم یک استخر شنای المپیک، آب مصرف میشود» و جالب اینجاست که تولید پنبه اغلب در مناطقی انجام میشود که با خشکسالی دستبهگریبان هستند و حتی ممکن است کشاورزان این نواحی «برای شستوشو، نظافت و پختوپز روزانه خود فقط 10 تا 20 لیتر آب در اختیار داشته باشند».
