تفاوت رفتار امام حسن(ع) با امام حسین(ع) نه در تفاوت مبنای آنان، بلکه در تفاوت شرایط و موضوع تصمیم آنان قابل فهم است: امام حسن(ع) در شرایط فروپاشی جبهه خودی برای حفظ جان و بقای جریان حق صلح کرد؛ امام حسین(ع) نیز همان تعهد را تا پایان حکومت معاویه حفظ کرد و هنگامی که با مرگ معاویه و انتقال قدرت به یزید، وضعیت سیاسی جدیدی شکل گرفت، واکنش دیگری را در پیش گرفت.
به مناسبت سالروز شهادت پیشوای دوم شیعیان جهان(ع)؛
صلح حسنی
چرا امام حسن(ع) پس از پیمانشکنی معاویه، همچنان به صلح پایبند ماند؟
تفاوت رفتار امام حسن(ع) با امام حسین(ع) نه در تفاوت مبنای آنان، بلکه در تفاوت شرایط و موضوع تصمیم آنان قابل فهم است: امام حسن(ع) در شرایط فروپاشی جبهه خودی برای حفظ جان و بقای جریان حق صلح کرد؛ امام حسین(ع) نیز همان تعهد را تا پایان حکومت معاویه حفظ کرد و هنگامی که با مرگ معاویه و انتقال قدرت به یزید، وضعیت سیاسی جدیدی شکل گرفت، واکنش دیگری را در پیش گرفت.
سرویس دین و اندیشه خبرگزاری کتاب ایران(ایبنا)- رسول چگینی، عضو هیئت علمی پژوهشکده امامت: صلح امام حسن مجتبی(ع) با معاویه در سال ۴۱ق، یکی از مهمترین نقاط عطف تاریخ سیاسی اسلام است. این صلح پس از آن شکل گرفت که امام حسن(ع) پس از شهادت امیرالمؤمنین(ع) به خلافت رسید، اما معاویه از پذیرش حکومت ایشان سر باز زد و با سپاهی از شام به سوی عراق حرکت کرد. امام حسن(ع) نیز برای مقابله با او سپاهی فراهم کرد؛ اما در جریان رویارویی دو جبهه، ضعف و پراکندگی اردوگاه عراق، خیانت برخی فرماندهان، سستی بخشی از نیروها و تعرض خوارج به خود امام، شرایطی ایجاد کرد که ادامه جنگ را برای امام بسیار دشوار و پرهزینه ساخت.
