برچسب امام حسن(ع)

امام حسن مجتبی(ع)؛ امامی که برای حفظ اسلام صلح کرد، نه برای تسلیم

زندگی امام حسن مجتبی(ع) را نمی‌توان تنها در یک واژه خلاصه کرد؛ او هم فرزند خانه وحی بود، هم شاهد روزهای تلخ پس از شهادت پیامبر(ص)، هم در کنار پدرش در میدان‌های بزرگ سیاسی و نظامی اسلام حضور داشت و هم پس از شهادت امیرالمؤمنین(ع)، در شرایطی که جامعه اسلامی گرفتار اختلاف و فرسایش داخلی شده بود، مسئولیت امامت را برعهده گرفت. مهم‌ترین تصمیم سیاسی زندگی او، صلح با معاویه بود؛ تصمیمی که در نگاه نخست ممکن است عقب‌نشینی به نظر برسد، اما در بستر تاریخی آن روز، تلاشی برای جلوگیری از کشتار گسترده مسلمانان، حفظ جریان اهل‌بیت(ع) و آشکار شدن ماهیت حکومت اموی بود.

صلح حسنی

تفاوت رفتار امام حسن(ع) با امام حسین(ع) نه در تفاوت مبنای آنان، بلکه در تفاوت شرایط و موضوع تصمیم آنان قابل فهم است: امام حسن(ع) در شرایط فروپاشی جبهه خودی برای حفظ جان و بقای جریان حق صلح کرد؛ امام حسین(ع) نیز همان تعهد را تا پایان حکومت معاویه حفظ کرد و هنگامی که با مرگ معاویه و انتقال قدرت به یزید، وضعیت سیاسی جدیدی شکل گرفت، واکنش دیگری را در پیش گرفت.

آدرس غلط از یک صلح/ مصادیق انقلابی‌گری امام حسن(ع)/ عمروعاصی بر سر میز مذاکره/ از نقش خواص تا دلایل صلح امام/ بعضی وقت‌ها باید صبوری کرد/ این مردم آن مردم نیستند

هر چند به تعبیر مقام معظم رهبری «هر کس حتّی خود امیرالمؤمنین (ع) هم اگر به جای امام حسن مجتبی (ع) بود و در آن شرایط قرار می‌گرفت، ممکن نبود کاری بکند، غیر از آن کاری که امام حسن (ع) کرد»، اما هستند افرادی که بدون توجه به ظرف زمان و مکان و حتی اقتضائات آن زمان، برای این زمان نسخه می‌پیچند و در حالی دم از فن مذاکره می‌زنند که همچون «ابوموسی اشعری»‌ها قافیه را به «عمروعاص»‌ها باخته‌اند.