لیلا قرنفلی| ناهماهنگی میان نظام آموزش عالی و نیاز‌های واقعی جامعه و بازار اشتغال، به یکی از چالش‌های ساختاری کشور تبدیل‌شده است؛ چالشی که خود را در بیکاری یا اشتغال نامتناسب بخش قابل‌توجهی از دانش‌آموختگان دانشگاهی، ضعف مهارت‌آموزی، فاصله دانشگاه با مسائل اجتماعی و اقتصادی و کاهش اثربخشی آموزش عالی در توسعه ملی نشان می‌دهد. در چنین شرایطی، بازاندیشی در نقش دانشگاه و تعریف دوباره نسبت آن با جامعه و بازار کار، بیش از هر زمان دیگری به ضرورتی اجتناب‌ناپذیر بدل شده است.

در همین راستا، دکتر علی خورسندی، دانشیار دانشگاه علامه طباطبایی، در نشست تخصصی «در جست‌وجوی ایده دانشگاه برای ایران»، با تأکید بر نیاز به عبور از الگو‌های سنتی و درون‌گرای آموزش عالی، «اجتماعی سازی دانشگاه» را به‌عنوان ایده‌ای نوین برای آینده دانشگاه ایرانی مطرح کرد؛ ایده‌ای که می‌کوشد دانشگاه را بهle=”text-align:justify”>به گفته خورسندی، دانشگاه اجتماعی شده می‌تواند به‌عنوان عقل راهبر در سیاست‌گذاری‌های عمومی ایفای نقش کند، پیوند مؤثرتری با بازار اشتغال برقرار سازد، مهارت‌های کاربردی و کارآمد به دانشجویان منتقل کند و به ارتقای اشتغال پذیری دانش‌آموختگان کمک نماید. این ایده، دانشگاه را از نهادی منزوی و منفعل به بازیگری فعال، پاسخگو و مسئول در توسعه ملی و محلی تبدیل می‌کند.

وی در پایان خاطرنشان کرد: اجتماعی سازی دانشگاه به معنای افزایش اثرگذاری اجتماعی دانش، تقویت پیوند آموزش عالی با نیاز‌های واقعی جامعه و بازار کار و ایفای نقش مؤثر دانشگاه در حل مسائل اقتصادی و اجتماعی کشور است؛ مسیری که می‌تواند افق تازه‌ای برای آینده آموزش عالی و اشتغال جوانان در ایران ترسیم کند و دانشگاه را از یک‌نهاد درون‌گرا به نهادی اثرگذار، مسئله محور و پاسخگو بدل کند.