امیرحسین تقی پور| در شرایطی که بسیاری از طرح‌های اشتغال‌زایی گذشته به دلیل نگاه جزیره‌ای و وام‌محور ناکام مانده‌اند، طرح «اتصال» با تمرکز بر پیوند تولیدکنندگان خرد به زنجیره ارزش، بازار و تأمین مالی هدفمند، تلاش دارد الگوی تازه‌ای از اشتغال پایدار و عدالت منطقه‌ای را در اقتصاد ایران رقم بزند.

در سال‌هایی که سیاست‌های اشتغال‌زایی در ایران عمدتاً به پرداخت تسهیلات پراکنده، آمارسازی شغلی و نسخه‌های یکسان برای مناطق ناهمگون محدود شده بود، شکست بخش قابل توجهی از طرح‌های حمایتی، به‌ویژه در مناطق کمتر برخوردار، به یک تجربه تکرارشونده تبدیل شد. مشاغل خرد و خانگی، با وجود برخورداری از ظرفیت انسانی و بومی، اغلب در حلقه‌های تأمین مالی، دسترسی به بازار و حذف واسطه‌ها متوقف می‌ماندند و در نهایت، یا به تعطیلی می‌رسیدند یا به مشاغلی کم‌درآمد و ناپایدار تبدیل می‌شدند.

اتصال؛ فرصت توسعه یا آزمون سیاست‌گذاری نوین؟

طرح اتصال نه یک راه‌حل فوری و نه معجزه کوتاه‌مدت است، بلکه فرآیندی تدریجی و وابسته به هماهنگی نهادی محسوب می‌شود. موفقیت آن به هم‌زمانی سرمایه، بازار، مدیریت محلی و سیاست‌گذاری شواهد‌محور بستگی دارد. اگر این اجزا به‌درستی کنار هم قرار گیرند، تجربه‌هایی مانند گلستان، سیستان و بلوچستان، پلدختر و رزن می‌تواند به الگویی قابل تعمیم برای سایر مناطق کشور تبدیل شود؛ الگویی که در آن اشتغال، نه محصول تزریق پول، بلکه نتیجه اتصال هوشمندانه ظرفیت‌های بومی به زنجیره ارزش است.