پژوهشی تازه نشان می‌دهد استفاده گسترده از هوش مصنوعی در محیط‌های کاری الزاماً به کاهش ساعات کار منجر نمی‌شود. کارکنان با تصور بهره‌وری بالاتر، وظایف بیشتری را می‌پذیرند و مرز میان کار و زندگی کمرنگ‌تر می‌شود. نتیجه، افزایش فشار روانی و خطر فرسودگی شغلی در سازمان‌هاست.

نشانه‌های فرسودگی شغلی معمولاً از افرادی که برای اولین بار ظاهر می‌شوند، می‌شود که از هوش مصنوعی ساخته شده‌اند. در حال حاضر، اغواکننده‌ترین روایت در فرهنگ کاری آمریکا این نیست که هوش مصنوعی جایگزین شغل شما باشد، بلکه این است که می‌توانید از آن نجات پیدا کنید.

این نسخه که در سه سال گذشته به میلیون‌ها فرد مضطرب فروخته شده است، اکنون به یکی از دیدگاه‌های رایج تبدیل شده است. بله، برخی از مشاغل سفیدی تحقیقات اقتصادی که میزان پذیرش هوش مصنوعی را در هزاران محل کار بررسی می‌کرد، نشان داد که افزایش بهره‌وری تنها ۳ درصد در صرفه‌جویی در زمان بوده است، بدون اینکه تأثیر قابل توجهی بر درآمد یا ساعات کار در هیچ شغلی داشته باشد. هر دو مطالعه با انتقاداتی روبه‌رو شده‌اند.

شاید رد کردن این مسئله دشوارتر باشد، زیرا این فرضیه که هوش مصنوعی می‌تواند کار‌هایی را که کارمندان می‌توانند به تنهایی انجام دهند تقویت کند، به چالش کشیده نمی‌شود. این فرضیه تأیید می‌شود، اما محققان نشان می‌دهند که تمام این تقویت در واقع به چه چیزی منجر می‌شود که به گفته آنها، «خستگی، فرسودگی شغلی و این حس فزاینده است که کنار گذاشتن کار دشوارتر است، به‌ویژه با افزایش انتظارات سازمانی برای سرعت و پاسخگویی.»