در خبر‌ها همواره آمار‌های اعلامی نسبت به اشتغال مثبت و افزایشی است، اما به راستی چقدر این آمار‌ها درست است و صحت سنجی می‌شود؟ در واقع تا چه میزان می‌توان بین اشتغال رسمی و بازار غیر رسمی کار به داده‌های ملموس و ناملموس اعتماد کرد؟

هر فرد چند بیکار در اطراف خود سراغ دارد؟ این زمانی است که مسئولین از بهبود شاخص‌های اشتغال سخن می‌گویند، اما واقعیت بازار کار روایت دیگری دارد؛ افزایش بیکاری در میان جوانان و زنان، کاهش اشتغال در بخش‌های مولد و گسترش نگرانی درباره امنیت شغلی، این پرسش جدی را مطرح کرده است که آیا سیاست‌های اشتغال‌زایی واقعاً توانسته‌اند وضعیت بازار کار را بهبود دهند یا صرفاً تصویری آماری از شرایط ارائه شده است؟ در شرایطی که کارگران، کارجویان و فعالان اقتصادی با مشکلات فزاینده معیشتی و تولیدی لازم را در بازار کار ایجاد کند. یکی از مهم‌ترین الزامات امنیت شغلی، ایجاد توازن میان عرضه و تقاضای نیروی کار است که در این زمینه نیز موفقیتی حاصل نشده و با افزایش بیکاری و تعدیل نیرو، ناامنی شغلی تشدید شده است؛ به‌ویژه برای جوانان، زنان و فارغ‌التحصیلان که بیشترین متقاضیان کار هستند.

از سوی دیگر، ضعف در نظارت و بازرسی و نبود حمایت مؤثر از کارگران و تشکل‌های کارگری باعث شده بسیاری از کارگران بدون پشتوانه شغلی مناسب با خطر بیکاری مواجه شوند. اختلال در سامانه‌های ارتباطی وزارت کار نیز روند پیگیری مطالبات را دشوارتر کرده است. در مجموع، نه‌تنها امنیت شغلی تقویت نشده، بلکه شرایط بازار کار نشان می‌دهد سطح نااطمینانی شغلی نسبت به گذشته افزایش یافته است.