شب طلایی یوسف حاتمیکیا یکی از نااُمیدکنندهترین فیلمهای جشنواره امسال است. بیشتر شبیه یک تله فیلم مناسبتی صدا و سیما با بازیگران مشهور است تا یک فیلم سینمایی که برای پرده بزرگ ساخته شده است. …
شب طلایی یوسف حاتمیکیا یکی از نااُمیدکنندهترین فیلمهای جشنواره امسال است. بیشتر شبیه یک تله فیلم مناسبتی صدا و سیما با بازیگران مشهور است تا یک فیلم سینمایی که برای پرده بزرگ ساخته شده است. مشکلات فنی و فیلمنامهای کار به کنار، شب طلایی بیشتر محصول نگاه کوچک و قانع کارگردان به پدیده سینما است.
حاتمیکیا پسر در این فیلم مثلاً کوشیده درامی ملتهب در یک فضا بسته بسازد. اما از همان دقایق اولیه تماشاگر میان انبوهی از شخصیتهایی که در یک موقعیت پیش پا اُفتاده اسیر شدهاند؛ گرفتار میشود. ماجرای اصلی فیلم که قرار است کل درام بر مبنای آن شکل بگیرد، رمق و کشش چندانی ندارد. بیشتر به درد یک فیلم کوتاه ده دقیقهای میخورد تا یک فیلم سینمایی صد دقیقهای. نویسنده کوشیده با تعدد شخصیتها و ساختن داستانکهای مختلف برای این شخصیتها از زیر فشار چنین داستان کم بنیهای شانه خالی کند اما نتوانسته و این کارش بیشتر باعث تشتت و پراکندگی داستان کم مایه فیلم شده است. این مشکل وقتی بیشتر به چشم میآید که کارگردان میخواهد برای فیلمش نقاط عطف داستانی تعریف کند. نقاط عطفی که چنان بیمنطق هستند که به جای گره گشایی از داستان بیشتر و بیشتر تماشاگر را گیج و سردرگم میکنند.