بعد از اکران «شور عاشقی» به کارگردانی داریوش یاری در سینماها، عزیزالله حاجیمشهدی منتقد سینما در یادداشتی به این فیلم سینمایی پرداخت.
سوره سینما – عزیزالله حاجیمشهدی : ساخت فیلم های تاریخی ، به ویژه آثاری که به رُخدادهای تاریخ دینی یک سرزمین یا دین وآیینی مربوط می شود ، بدون پشتوانه ی پژوهش هایی جدّی و دقیق و پُردامنه ، کار چندان آسانی نخواهد بود.گذشته از همه ی این ها، تولید فیلم هایی با موضوع و درونمایه ی واقعه ی کربلا و حماسه ی عاشورا تنها از نویسنده و کارگردانی برمی آید که با تکیه بر باور قلبی و عشق به این حقیقت انکارناپذیر تاریخی، فیلمی از جنس «شور عاشقی» بسازد.
داریوش یاری، دانش آموخته ی کارگردانی و فیلمنامهنویسی ، در مرز ۵۰ سالگی خود، بعد از ساخت یک فیلم مستند – یا بهتر است بگوییم یک فیلم مستند داستانی- بسیار خوش ساخت و متفاوت با عنوان : «کربلا، جغرافیای یک تاریخ» که در ترکیب بندی کلی خود با آمیزه یی از بخش های زنده، نقاشی متحرک و برخی تصاویر قدیمی از بایگانی تصاویرمستند گذشته ، شکل گرفته بود، این بار ، بُرشی از وقایع بعد از عاشورای خونین ، با محوریت حرکت قافله ی اسیران از کوفه تا شام و مصایب پُر درد و رنج آنان را در قالب یک درام تاریخی به تصویر می کشد. درامی که از وجه داستان پردازانه، با توجه به تلخی های ذاتی درونمایه ِی اثر، به دور از هرگونه خیال پردازی وفانتزی ، باید مخاطبان خود را با رخدادهای فیلم همراه سازد و در مسیر این همراهی، آنان را به همدلی نیز وادارد.