یادداشتی بر بیضایخوایی؛ تجربهای تازه با نسلی تازه
دو سه روز پیش، در خانهی اردیبهشت عودلاجان، در دل کوچهپسکوچههای تاریخی آن سوی بازار بزرگ تهران،در خانه یی که بوی تهران قدیم می داد و گویا دیرسالگی اش به پیش از قاجار به دوره ی زندیه می رسد، شاهد اجرایی بودیم که بیش از آنکه یک نمایشنامهخوانی معمولی باشد، تجربهیی خلاقانه برای بازخوانی یکی از آثار نخستین بهرام بیضایی به شمار میرفت؛ تجربهیی که نشان داد گاه با کم ترین امکانات صحنه یی نیز میتوان جهانی نمایشی آفرید.
