شمسی بهرامی، آزاده زنی که 4 سال در اسارت زندگی کرد، از رنج آن دوران و نادیده گرفتن اسرای زن میگوید
بیــش از 4 دهــه از آن واقعــه شــوم گذشــته اسـت؛ امـا هنـوز یـادآوری آن روزهـا برایـش سـخت و دردنــا ک اســت؛ روزهایــی کــه بــه شــب رساندنشــان هرکـــدام بـــه انـــدازه هـــزار ســـال میگذشـــت و نمیدانســـت چـــه سرنوشـــتی در انتظـــار یـــک دختـــر19 ســـاله خواهـــد بـــود.
به گزارش اصفهان زیبا؛ بیــش از 4 دهــه از آن واقعــه شــوم گذشــته اسـت؛ امـا هنـوز یـادآوری آن روزهـا برایـش سـخت و دردنــا ک اســت؛ روزهایــی کــه بــه شــب رساندنشــان هرکـــدام بـــه انـــدازه هـــزار ســـال میگذشـــت و نمیدانســـت چـــه سرنوشـــتی در انتظـــار یـــک دختـــر19 ســـاله خواهـــد بـــود. شمســـی بهرامـــی کـــه حـــاال زنـــی 66 ســـاله اســـت، هنـــوز نتوانســـته ســـختیها و رنـج دوران اسـارتش را فرامـوش کنـد. خاطـرات تلـخ آن روزهـــا هـــر روز و هـــر ثانیـــه مثـــل خـــوره میافتـــد بـــه جانـــش. مثـــل ســـایه آدم کـــه شانه بهشـــانهاش حرکـت میکنـد و همیشـه بـا اوسـت رنـج اسـارت نیـز بیـــش از 40 ســـال اســـت کـــه او را رهـــا نمیکنـــد و بـــا هیـــچ پا ککنـــی از گوشـــه ذهنـــش پـــا ک نمیشـــود. شـــروع بـــه حـــرف زدن کـــه میکنـــد، خاطـــرات مثـــل رگبـار بـه ذهنـش هجـوم میآورنـد؛ امـا پاسـخ خیلـی از ســـوالها را بیجـــواب باقـــی میگـــذرد. میگویـــد بــرای رنــج اســارت زنــان، شــاید در یــک جملــه بــرای شــما خالصــه شــود؛ امــا بــرای مــن ســخن گفتــن از آن روزهـــا ســـخت اســـت و تـــوان حـــرف زدن دربـــاره آن را نـــدارم. خانـــم بهرامـــی تنهـــا 19 ســـال داشـــت کــه در آبــادان بــه اســارت در آمــد: «ســال 1359 بــود. تــازه جنــگ شــروع بــود. در آبــادان زندگــی میکــردم و پـــدرم شـــرکت نفتـــی بـــود. شـــرکت نفـــت برخـــی از کارکنانـــش را بـــه شـــهرهای دیگـــر منتقـــل کـــرد. پـــدر مـــن هـــم بـــرای کار بـــه قـــم رفـــت. ایـــن خاصیـــت جنـــگ اســـت کـــه آدمهـــا را پرا کنـــده و از هـــم دور میکنـــد.»