در روزهای اخیر دونالد ترامپ، رئیسجمهور آمریکا، بار دیگر صحنه سیاست خارجی ایالات متحده را با ترکیبی از تهدید نظامی و عقبنشینی مشروط به نمایش گذاشت.
به گزارش خبرگزاری مهر، روزنامه آگاه نوشت: بر اساس گزارش رسانهها ترامپ مدعی شد که با لغو حمله برنامهریزیشده به ایران موافقت کرده است. این ادعا تنها چند ساعت پس از گزارشهایی مطرح شد که از نگرانی محمد بنسلمان، ولیعهد عربستان، نسبت به تشدید تنشها و درخواست او برای پرهیز از حملات گسترده خبر میداد. ترامپ سپس موضع خود را مشروط کرد: لغو حمله در گرو دستیابی سریع به توافقی است که شامل بازگشایی کامل تنگه هرمز و توقف آنچه او «تهدید هستهای ایران» میخواند، باشد. او همچنین مدعی شد اسرائیل نیز در صورت تحقق این توافق، متعهد به عدم حمله خواهد بود.
این صحنه، تکرار الگویی آشنا در رفتار ترامپ در قبال ایران است: تهدید حداکثری برای ایجاد اهرم فشار، سپس عقبنشینی یا مشروطسازی آن تحت تاثیر واقعیتهای میدانی، محاسبات منطقهای و هزینههای احتمالی. در دوره نخست ریاستجمهوریاش نیز خروج از برجام، ترور سردار سلیمانی و تهدیدهای مکرر با لحن مشابه همراه بود، اما هر بار واقعیتهای استراتژیک از جمله هزینه جنگ تمامعیار که در جنگ ۱۲ روزه و ۴۰ روزه بر آنها متحمل شد، او را به سمت مدیریت تنش سوق داد. اکنون نیز ادعای «آمادگی رزمی در بالاترین سطح» در کنار لغو مشروط حمله، بیش از آنکه نشاندهنده عزم قاطع باشد، نشاندهنده تلاش برای حفظ تصویر قدرت در عین اجتناب از درگیری پرهزینه است.