نادره جلالی در یادداشتی نوشت: الهی اشتیاقی ژرف برای بازگشت به وطن داشت. او با نوعی «وطن‌دوستی معرفتی»، تصمیم گرفت تا این سرمایه را به سوی سرچشمه‌های خود هدایت کند. از این‌رو این بازگشت، نه انتخابی ساده، بلکه کنشی آگاهانه برای بازتعریف جایگاه علم در میهن بود و کوششی برای انتقال آن «سرمایه نمادین» که در غرب آموخته بود، به میدان علمی ایران.