سه شنبه 13 مرداد 1405 17:14 ساعت
عقبنشینی اخیر ناوهای آمریکایی در واکنش به اقدامات ایران در تنگه هرمز یادآور همان انزوایی است که انگلیس و فرانسه در بحران سوئز تجربه کردند.
گروه بینالملل-رجانیوز:در دسامبر سال ۱۹۵۶، زمانی که آخرین کشتی جنگی بریتانیا از کانال سوئز خارج میشد، کمتر تحلیلگری گمان میکرد که این عقبنشینی، پایان عصر چندقطبی در نظام بینالملل باشد. اما «بحران سوئز» یک فروپاشی هویتی برای دو امپراتوری کهن یعنی انگلیس و فرانسه رقم زد. آنچه در آن روزها رخ داد، نمایشی از وابستگی قدرتهای بزرگ به گذرگاههای آبی راهبردی بود. امروز، پس از نزدیک به هفت دهه، گذر عبرت تاریخی بر تنگهٔ هرمز افتاده است؛ این بار با نقشآفرینی ایالات متحده در جایگاه ابرقدرت مدعی و جمهوری اسلامی ایران در مقام چالشگری که اهرم کنترل یک شاهرگ حیاتی دریایی را در دست دارد.
برای درک عمق این همسانی، نخست باید به ماهیت بحران سوئز بازگشت. در آن مقطع، مصر به رهبری جمال عبدالناصر با ملیسازی کانال سوئز، عملاً خطکشی تازهای در نسبت استعمارگران آن ترسیم کرد. انگلیس و فرانسه که تصور میکردند با یک عملیات نظامی سریع میتوانند وضعیت پیش از ملی کردن سوئز را بازگردانند، در محاصرهٔ دیپلماتیک و اقتصادی ایالات متحده و تهدید هستهای شوروی، ناگهان خود را در انزوای کامل یافتند.