مهرشاد کارخانی گفت: عضو کتابخانه کانون پرورش فکری هزاردستگاه نازیآباد بودم و کتاب داستانهای کانون را کموبیش میخواندم. فیلمهای «رهایی»، «سازدهنی» و «مسافر» را اولینبار آنجا دیدم. علاقه زیادی به مدرسه نداشتم و فوتبال، ورزش مورد علاقهام بود و در زمینهای خاکی نازیآباد، در دسته نوجوانان بازی میکردم.
گروه سینما و تلویزیون: بچه جنوب شهر تهران است. او فیلمسازی است که با عکاسی مستند و عکاسی برای فیلمها شروع کرد. سینمای او به نوعی ادامه مستندنگاری او با دوربین عکاسی و دغدغههای اجتماعی اوست؛ دوربینی که زندگی شهری و آدمهایی را در قاب میگیرد که در شهر سرگردانند و برای بقا در خیابانها و کوچهپسکوچههای آن پرسه میزنند. دلبستگی به نوعی سینما به نام «سینمای خیابانی» و بهتصویرکشیدن زندگی آدمهای تکافتاده، خسته و بیپناه شهری، ویژگی اصلی فیلمهای مهرشاد کارخانی را تشکیل میدهد که ریشه در علاقه او به سینمای کلاسیک وسترن و نوآر آمریکایی و نیز سینمای موج نوی دهههای ٤٠ و ٥٠ ایران دارد.
به گزارش بولتن نیوز به نقل از روزنامه شرق، بخش نخست اين گفتوگو چهارم شهريور منتشر شد و اينك بخش پاياني آن را ميخوانيد.