خط باریک تملکجویی و وسواس
پنهان نیست که «آلفرد هیچکاک» فقید، نهتنها یکی از ستودهشدهترین فیلمسازان تاریخ سینماست، بلکه با لقب «استاد تعلیق» نیز جاودانه شده است. کارش را بهعنوان طراح عنوانبندی و مدیر هنری در سینمای صامت آغاز کرد و نخستین بار در سال ۱۹۲۵ با فیلم The Pleasure Garden در مقام کارگردان ظاهر شد؛ فیلمی صامت که آغازی بود بر مسیری شگرف. خیلی زود امضای هیچکاکی در آثارش پدیدار شد: سایههای پررمزوراز، افشاهای بصری غیرمنتظره و زوایای دوربین عجیب و جسورانه. تم تکرارشونده «انسان بیگناه در چنگال اتهامی ناحق» چونان پژواکی غریب، در اغلب آثارش به گوش میرسد.
هیچکاک خود نقل میکرد که در کودکی، پدرش برای «درس عبرت دادن»، او را با یادداشتی به کلانتری میفرستاد تا پلیس، به درخواست پدر، او را برای مدتی زندانی کند. همین خاطره، بهنوعی بدل شد به طرحواره روانی که در بسیاری از فیلمهایش بازتاب یافت. خود هیچکاک حتی گفته بود آرزو دارد این جمله را بر سنگ قبرش حک کنند: «میبینی چه بلایی سرت میاد اگه بچه خوبی نباشی؟»