ناامیدکننده است که ببینی چقدر کمتر از آنچه باید شناخته میشوند.
در دل محله شلوغ و پرگردشگر سوهو در مرکز لندن، دور از چراغهای پرنور شهر و ترافیک پرصدا، مردی در اتاقی تاریک و آرام نشسته است. نام او آدام گلسمن است، رنگپرداز ارشد در شرکت گلدکریست فیلمز، شرکتی که برای امکانات پساتولید در پایتخت بریتانیا شهرت دارد. گلسمن روی سامانه پیچیده کامپیوتری روبهرویش مسلط است. صدها کنترل، فیدر، تگل، چرخ، روی میز او پراکنده است؛ چشمش به دو نمایشگر بزرگ بالای میز دوخته و دستانش بیوقفه کار میکنند. صحنه تا حدی شبیه اجراهای دیجی است. برای گلسمن، که رنگپرداز پرکاری در هالیوود و کارنامه او شامل صدها فیلم است، همه اینها حافظه عضلانی است.
او فیلمبرداریای از House of Guinness، سریالی محصول نتفلیکس با پسزمینه دوبلین، بالا میآورد؛ یکی از کارهای اخیر او. «فیلمبردار، نیکولاج بروئل، خواست دنیاهای داخل مجموعه را کمی از هم جدا کنیم» گلسمن توضیح میدهد و با یک کلیک آسمان بیرون کارخانه گینس به یک سپیا غنی و دراماتیک تبدیل میشود. «خانواده گینس دنیای ثروتمند و سرسبزی دارند، خیلی صحنهها داخل هستند، با نور شمع و چراغ. اما برای دنیای کارگرهای کارخانه و فینیانها میخواست فضای زمختتری داشته باشیم. پس برای آن دنیا یک زرد-سبز گوگردی اندکی ساختیم.»