نگاهی به کارنامه درخشان کارگردان Scarface
در میان دارودستهی مشهور «بچههای فیلم» (Movie Brats)، یعنی همان نسل طلایی که شامل استیون اسپیلبرگ، مارتین اسکورسیزی، فرانسیس فورد کوپولا و جورج لوکاس میشود، احتمالاً هیچکس به اندازهی برایان دی پالما چهرهای دوقطبی و بحثبرانگیز ندارد. او کارگردانی است که منتقدان بزرگی چون پولین کیل او را ستایش کردهاند، در حالی که دیگران او را به زنستیزی یا سرقت هنری متهم میکنند. وقتی صحبت از بهترین فیلم های برایان دی پالما به میان میآید، ما با سینماگری روبرو هستیم که برخلاف همنسلانش، به دنبال ساختن بلاکباسترهای عظیم یا شاهکارهای اتوکشیده نبود؛ او ترجیح میداد «زبالههای هنری سطح بالا» خلق کند.
دی پالما هرگز به آن سطح از پرستیژ عمومی که کوپولا با «پدرخوانده» یا اسپیلبرگ با «آروارهها» به دست آوردند، نرسید، اما چیزی داشت که شاید از اعتبار آکادمیک هم مهمتر باشد: یک سبک بصری بیبدیل. او یکی از باسوادترین کارگردانانی است که هالیوود تا به حال به خود دیده؛ مردی که دوربین برایش نه فقط یک ابزار ضبط، بلکه یک ابزار جراحی برای کالبدشکافی روان انسان و مفهوم «تماشاگری» (Voyeurism) به حساب میآید.