بهترین آثار هومن سیدی نشان میدهد با فیلمسازی طرفیم که راه یاد گرفتن را از دل شکستها پیدا کرده
صحبت کردن درباره بهترین آثار هومن سیدی، در واقع صحبت کردن درباره فیلمسازی است که هیچوقت نخواست دوستداشتنی بیدردسر باشد. سیدی از همان ابتدا نشان داد بیش از آن که نگران رضایت عمومی یا قضاوت جشنوارهای باشد، دلبسته جهانی شخصی، ناآرام و پر از شخصیتهای لب مرز است؛ آدمهایی که نه کاملا قربانیاند و نه تماما مقصر، نه قهرمان میشوند و نه ضدقهرمان کلاسیک. همین انتخاب آگاهانه باعث شده بهترین فیلم های هومن سیدی همواره محل بحث باشند؛ فیلمهایی که یا شدیدا دوست داشته میشوند یا به همان شدت پس زده میشوند، اما به ندرت بیاثر باقی میمانند.
هومن سیدی در سینمای ایران جای عجیبی دارد. نه کاملا در امتداد سینمای اجتماعی متعارف حرکت میکند و نه آنقدر به سینمای تجربی نزدیک میشود که مخاطب عام را به کلی کنار بگذارد. او مدام میان این دو قطب در رفتوآمد است؛ گاهی به رئالیسم پهلو میزند، گاهی عامدانه آن را مخدوش میکند و به جهانی هذیانی پناه میبرد که قواعدش بیشتر ذهنیاند تا بیرونی. همین سرگردانی آگاهانه، هم نقطه قوت سینمایش به حساب میآید و هم بزرگترین پاشنه آشیل آن.