١٣ دي ١٣٩٦
صنعت بازیهای رایانهای، بازاری جذاب و پرظرفیت در حوزه فرهنگسازی و پرقدرت در میدان اقتصاد است که سرمایههای بسیاری را طی سالهای اخیر جذب خود کرده است. سرمایههایی که بیتردید محرک جذبشان نه «دغدغه فرهنگی» بلکه ظرفیت بالای این بازار برای «سوددهی اقتصادی» بوده است. صنعت بازیهای رایانهای طبق آمارهای جهانی در حال حاضردارای حجم فروش بیش از 100 میلیارد دلار است و به همین دلیل در بسیاری از کشورها (مانند فنلاند، کره، چین، ژاپن، امریکا و…) تبدیل به یکی از مهمترین صنایع خلاق و صادراتی شده است. در ایران نیز طبق آخرین آمارهای وزارت ارشاد، ایرانیان بالغ بر 460 میلیارد تومان در سال صرف بازیهای رایانهای (اعم از موبایلی، کنسولی، رایانه شخصی و…) کردهاند اما متأسفانه تنها 5 درصد از این مبلغ سهم بازیهای ایرانی بوده است.
بازی نابرابر؛ بازار مبهم
وضعیت بازار بازیهای رایانهای در ایران اما باوجود ماهیت صنعتی این پدیده نوپا، وضعیتی پرابهام است. به استناد گزارشهای رسمی منتشر شده از شرایط اقتصادی حاکم بر بازار بازیهای رایانهای ایران، نمیتوان کتمان کرد که در حال حاضر این بازار، بازاری «پرریسک» برای سرمایهگذاران محسوب میشود. بخصوص سرمایهگذاران ایرانی که علاقهمندند در حوزه طراحی و عرضه بازیهای بومی سرمایهگذاری کنند. برای ریشهیابی علتهای این «ریسک بالا» میتوان نکات متنوعی را فهرست کرد اما در یک نگاه کلان و با تمرکز بر فرآیند «عرضه» یکی از کلیدیترین نکات، نامتعادل بودن میدان رقابت میان تولیدات داخل و بازیهای پرزرق و برق خارجی است.