«خون بس»؛ زخمهایی که التیام نمییابند
سینماسینما، دامون ترابی
مانیفست «سرتون رو از تختخواب دیگرانای فروخفته پیدا و پنهانیست که حالا ریشه دوانده و پشهها و مگسها را در عمارت خونی تعفن زده پُر کرده… خیانت، شرم ، نفرت، حسرت، کینه و قدرت در گوشه و کنار آن عمارت سایه افکنده و به واگویی عریان صحنهها کمک میکند. در اینجا زخمها همچنان پابرجا هستند و قرار نیست حتی با خون بس التیام یابند.
«خون بس» در ادامه دو روایت قبلی ابَـر، تلاشی جسورانه و رقتانگیز در راستای روایت خشونت، امید و رهایی ست؛ که بهواسطه نگاه شخصی صاحب اثر و زبان بصری منحصربهفردش، تجربهای تأملبرانگیز و قابل بحث ارائه میدهد. با این حال در برخی لحظات، فرم بر محتوا غلبه میکند، ریتم گاهی کند میشود و از قدرت دراماتیک اثر میکاهد.