حجت الاسلام والمسلمین دکتر خسروپناه، دبیر شورای عالی انقلاب فرهنگی می گوید در مسئله حجاب، با اقدامات انتظامی و سلبی درست نمی شود. در این موضوع به جای جرمانگاری، باید به سمت تخلفانگاری حرکت کنیم.
* بعد از این که بر سر لایحه عفاف و حجاب میان مجلس و دولت اختلافنظر پیش آمد و قانون ابلاغ نشد، رهبر شهید، پرونده را به شورای عالی امنیت ملی ارجاع دادند و در نتیجه سایر شوراها منعی برای ورود ساختاری داشتند. البته شورای عالی انقلاب فرهنگی پیشتر تمامی سیاستهای کلان را تصویب و ابلاغ کرده بود و هیچ خلاء سیاستی وجود نداشت. راهبری و هدایت این حوزه نیز قانوناً به وزارت کشور محول شد، نه اجرای مستقیم؛ زیرا شورا ابزار اجرایی، بودجه میدانی یا نیروی عملیاتی ندارد. در عین حال، اگرچه لازم نبود و فقط با ۷-۸ بند و ماده جدید، کار قانون جمع می شد اما مجلس ۱.۵ سال وقت گذاشت و متنی با ۷۴ یا ۷۵ ماده تدوین کردند که واقعا نیازی نبود و خب البته انجام شد و ان شاء ا… تلاششان مقبول باشد.
*پس از این که کار به شورای عالی امنیت ملی ارجاع شد، این شورا اقداماتی را صورت داد از جمله این که آن ها مواجهه مستقیم با مردم را در مسئله حجاب حذف کردند و با مواردی همچون ارسال پیامک به متخلفان پیگیری شد که به نظر اثرگذار و موفق هم بود.
*ما باید مرز روشنی میان سبک زندگی و برهنگی سازمانیافته ترسیم کنیم. آخرین پژوهشها و پیمایشهای میدانی ما نشان میدهد قریب به اتفاق بانوانی که کشف حجاب کردهاند، هیچ لجاجتی با نظام و حاکمیت ندارند. این ناشی از زیستجهان و تحول در سبک زندگی فردی آنهاست. مواجهه با این بخش از جامعه، کاملاً معرفتی، اقناعی و از جنس تعامل فرهنگی است. حتی گاهی بانوانی که پوشش متفاوتی دارند به خود بنده مراجعه میکنند و با دغدغه میگویند که ما شهید دادهایم و چرا جلوی برخی وضعیتهای زننده گرفته نمیشود. در مقابل، عدهای به صورت نیمهبرهنه یا برهنه وارد معابر میشوند؛ این دیگر سبک زندگی نیست، بلکه حرکتی هدفمند برای ضربه زدن به هویت ایرانی و اسلامی است و حاکمیت نباید در برابر این جریان سازمانیافته بیتفاوت بماند.
*اگر یک قرارگاه ملی حکیمانه تشکیل شود و از ظرفیت فضلای مؤمن و دانشگاهیان متخصص در جامعهشناسی و روانشناسی استفاده کنیم، کار با موفقیت پیش میرود. کسی که در خیابان بیهوش میشود، اطرافیان با نیت خیر دور او جمع میشوند اما اگر تخصص پزشکی نداشته باشند ممکن است با حرکتی اشتباه جان بیمار را به خطر بیندازند.
یعنی معتقدم نیاز به یک قرارگاه ملی بر اساس اقدامات علمی است. البته ما الان، هنوز در حال جنگیم. بنابراین خیلی تصمیمها باید حکیمانه و دقیق باشد. در حل این مسئله نباید عجله کنیم چون با عجله و بدون کار علمی، نتیجه مطلوب و موفق نخواهد بود.