گروه
فرهنگ مقاومت –
یکی
از اهداف اصلی عراق در دوران جنگ تحمیلی،
ضربه زدن به اقتصاد جمهوری اسلامی ایران
از طریق قطع صادرات نفت آن بود.
نخستین
حملات به جزیره خارک (اصلی
ترین پایانه صادرات نفت ایران که حدود 90
درصد
آن را شامل می شد.)
در
همان روزهای اولیه جنگ انجام شد و در روزها
و ماههای بعد نیز ادامه داشت.
اگرچه
در روزهای نخست توان هوایی عراق برای ضربه
زدن به تاسیسات خارک ضعیف و محدود به
بمبارانهای نادقیق بود و یگانهای پدافندی
در دریا و جزیره به خوبی از آن دفاع می
کردند.
اما
تداوم این وضعیت موجب بالارفتن بیمه
کشتیرانی و خودداری برخی نفتکشهای خارجی
از پهلوگیری در خارک بود.
رفته
رفته با ورود تسلیحات و بکارگیری روشهای
جدید، حملات عراق به نفتکشها و تاسیسات
نفتی خارک جدی تر شد.
به
منظور حفاظت از نفتکشهای تردد کننده به
جزیره، برنامه اسکورت کاروان کلید خورد
و نفتکشها در محدوده خطر تعریف شده (رأس
المطاف تا جزیره خارک)
اسکورت
می شدند.
اما
همچنان خطر در کمین آنها بود و بسیاری از
نفتکشهای خارجی تمایلی به تردد در منطقه
خطر نداشتند.
به
گزارش بولتن، یکی از برنامه های اصلی
ایران برای دوری از حملات هوایی عراق،
انتقال پایانه های نفتی به مناطق شرقی
خلیج فارس بود.
برای
این منظور فعالیت پایانه های جزایر لاوان
و سیری افزایش یافت و امکانات جدیدی برای
بارگیری نفت خام و فرآورده ها فراهم آمد.
نفتکشهای
در مالکیت یا اجاره ی ایران، نفت را از
مناطق غربی خلیج فارس به مناطق شرقی و کم
خطرتر حمل کرده و آنها را برای صادرات
تحویل نفتکشهای خارجی می دادند.
پس
از مدتی عراق با کمک های بی دریغ کویتی و
سعودی و…
حملات
خود را به مناطق شرقی نیز گسترش داد و
جزایر لاوان و سیری، پایانه های ایجاد
شده برای بارگیری نفت و سکوهای نفتی ایران
در مناطق جنوبی و شرقی خلیج فارس مانند
سلمان و رشادت نیز مورد تهدید و بمباران
عراقی ها واقع شدند.