آنچه در ادامه میخوانید، حاصل ساعتها گفتوگو با زنان معتاد خیابانی در دو منطقه شوش و مولوی و زنان معتاد خانگی در «TC زنان چیتگر» است؛ کسانی که با وجود تمام تجربههای دردناکشان بویژه بر اثر مصرف «شیشه» و بیمهای آینده، همچنان برای رسیدن به زندگی بهتر میجنگند و حالا به تنها چیزی که نیاز دارند محبتی است که کورسوی امید را در دلهایشان زنده نگه دارد.
تلخی داستان زندگی این زنان، آنچنان عریان است که نوشتن در موردشان احتیاجی به مقدمه ندارد. آنچه روایت میشود، داستان زنانی است که در بسیاری موارد خودشان نقش چندانی در سوژهشدن نداشتهاند، اما حالا با زندگی در پارکها، خانههای خرابه، کمپهای ترک اجباری، «شِلتر» بانوان و تحمل نگاههای سنگین جامعه به عنوان عضوی اضافه، تاوان پس میدهند.