بداهه گویی هنری است که فرد با آن می تواند فن بیان و قدرت سخنوری خود به رخ بکشد. جالب است که بدانید بداهه گویی ذاتی نیست و می توان این تخصص گفتاری را در خود ایجاد کنید.
بدیهه سرایی و بداهه گویی سرایش، نگارش شعر و سخن به مقتضای مقام، بی درنگ و بی اندیشۀ پیشین است و در اصطلاح ادب، کلامی است که بی اندیشه بر زبان و قلم گوینده و نویسنده جاری شود و در تعریف منطقی، صفت «ناگهانی بودن» یا «به ناگاه روی دادن» از آن استخراج می شود. بنابراین، مراد از «بی اندیشه سخن گفتن»، سخنی است که بدون اندیشیدن گفته شود.
این گونه سخنان از ضمیر ناخودآگاه شخص بیرون می آیند و زیبایی و رسایی آنها بستگی به محتوای فکری شخص دارد. بنابراین، بداهه گویی امری صرفا ذاتی نیست بلکه امری قابل پرورش نیز هست. برای مثال «ملک الشعرای بهار» شاعری بود که در امر بداهه گویی بسیار معروف بود و از او در ردیف جامی یاد کرده اند. فاصله ی زبان با فکر شخص بداهه گو بسیار کم است، مثل چشمه جوشانی که از آن آب بیرون می جهد در مقایسه با چاهی که باید آب را از آن کشید. در این جا آب، مثال فکر است و حالت بیرون آمدن آب مثال روان بودن زبان است. با تقویت بداهه سرایی می توان سخنرانی حرفه ای و تمام عیار ارائه کرد.