سندرم استکهلم پدیدهای است که در آن قربانیان احساسات مثبتی نسبت به اسیرکنندگان خود و همدردی با اهداف و انگیزههایشان پیدا میکنند؛ موضوعی که اغلب در رسانهها، چه در ادبیات، چه در تلویزیون و سینما به تصویر کشیده میشود. داستانهای سندرم استکهلم زمانی که به خوبی اجرا شوند میتوانند اثری پیچیده اما عمیقا سرگرمکننده باشند. در حالی که لزوما یک فیلم درباره سندروم استکهلم نباید عاشقانه باشد، بسیاری از آنها شرایطی را نشان دادهاند که در آن گروگان نسبت به گروگانگیر احساساتی پیدا میکند (و بالعکس)، و روابط عاطفی پیچیدهای را شکل میدهند که تقریبا غیرقابل توضیح است. از «شبح اپرا» (The Phantom of the Opera) تا «بعدازظهر سگی» (Dog Day Afternoon) در ادامه برخی از بهترین و بهیادماندنیترین نمونههای سندرم استکهلم در سینما را نام بردیم.