عصر ایران – در عصر مدرن، ما به دیدن خطوط صاف، مکعب های بی نقص، صفحات پیکسلی و درخشش های هولوگرافیک در نمایشگرها و سازه های مهندسی شده عادت کرده ایم. این فرم های منظم و رنگ های زنده را محصول انحصاری هوش انسان، کدهای کامپیوتری و ماشین آلات صنعتی می دانیم؛ پدیده هایی که گویی هیچ سنخیتی با طبیعت بکر و زبر پیرامون ما ندارند. اما اگر بدانید که میلیاردها سال پیش از پیدایش نخستین طراحان و مهندسان انسان، زمین در کارگاه های اعماق خود در حال رندر کردن همین الگوهای به ظاهر مصنوعی بوده است، چه می گویید؟
کافی است به ساختار هندسی و خیره کننده برخی سنگ ها نگاهی بیندازید تا مرز میان «طبیعت» و «تکنولوژی» در ذهنتان کاملا فرو بریزد. در نگاه اول، با دیدن این نمونه ها تصور می کنید با قطعات سخت افزاری، کارهای گرافیکی سه بعدی یا کریستال های ساخته شده در آزمایشگاه های پیشرفته روبرو هستید.
