به گزارش خبرنگار مهر؛ رایانش کوانتومی سالهاست که در مرز میان فیزیک نظری و مهندسی پیشرفته حرکت میکند؛ حوزهای که همزمان وعده یک جهش بنیادین در توان محاسباتی بشر را میدهد و بهدلیل پیچیدگیهای عمیق علمی و مهندسی، همواره با احتیاط و تردید دنبال شده است. برخلاف موجهای پیشین فناوری که عمدتاً بر بهبود تدریجی توان پردازش کلاسیک استوار بودند، رایانش کوانتومی مبتنی بر دگرگونی در منطق محاسبه است؛ نوعی از دگرگونی که قواعد مرسوم صفر و یک را کنار میگذارد و از پدیدههایی بهره میگیرد که تا همین چند دهه پیش صرفاً در قلمرو نظری فیزیک معنا داشتند.
با این حال، نشانههای فزایندهای حاکی از آن است که سال ۲۰۲۶ میتواند نقطه عطفی در گذار این فناوری از محیطهای محدود آزمایشگاهی به عرصه کاربردهای واقعی و صنعتی باشد. سرمایهگذاریهای هدفمند دولتها، ورود بازیگران بزرگ فناوری و تغییر جهت پژوهشها از «اثبات امکان» به «خلق ارزش اقتصادی» نشان میدهد که رایانش کوانتومی بهتدریج در حال تبدیل شدن به یک ابزار راهبردی و عبور از سطح یک دستاورد علمی است.