قانون ۲۵ درصدی افزایش اجاره رعایت نمیشود، زمین ارزان در دسترس نیست، تولید مسکن کمتر از نصف نیاز کشور است و تورم مصالح ساختمانی از ۵۰ درصد عبور کرده است و در چنین شرایطی، هیچ شاخصی نشانه کاهش واقعی قیمت نیست. بازار در رکود است، نه در ریزش. اما در دل این رکود، جامعهای در حال فرسایش است؛ مستأجرانی که به حاشیه رانده شدهاند، طبقه متوسطی که در حال فروپاشی است و شهری که هر روز نابرابرتر میشود.
اقتصاد۲۴- ساعت حوالی هفت غروب است؛ یک عصر پاییزی در تهران دودزده!
علی کارمند یک شرکت خدماتی، با دو فرزند است و خسته از مترو بیرون میآید و مسیر طولانی تا خانه اجارهایاش در حاشیه جنوبی تهران را پیاده طی میکند.
صاحبخانهاش پیام داده که قرارداد را تمدید نمیکند مگر با افزایش ۷۰ درصدی اجاره و رقم حیرت انگیز.
علی سه ماه است دنبال خانهای با اجاره کمتر میگردد، اما هرچه میگردد، هیچ جا با حقوق بیست میلیونیاش جور درنمیآید. او میگوید که «در برخی خبرها میگویند بازار آرام شده، قیمتها پایین آمده، ولی من هنوز حتی یک فایل ارزانتر پیدا نکردهام. فقط هر هفته بدتر میشود…»
روایت علی، حالا روایت میلیونها مستأجر ایرانی است؛ خانوادههایی که در کشاکش تورم مزمن، رکود مسکن و سیاستهای بیاثر دولت، از طبقه متوسط به طبقه فقیر سقوط کردهاند.