اقتصاد۲۴- در دنیای هوانوردی، یک قانون نانوشته وجود دارد: «هواپیمایی که روی زمین بماند، فرسوده میشود و ایرلاینی که در برزخ مدیریتی بماند، میمیرد.» حالا که پس از کشوقوسهای فراوان، ترمز واگذاری شرکت هواپیمایی کیشایر کشیده شده و مدیریت آن به خانه اصلیاش، یعنی سازمان منطقه آزاد کیش بازگشته است، زمان آن رسیده که فاکتور خسارتهای ۶ سال بلاتکلیفی این شرکت را روی میز بگذاریم. ۶ سالی که در آن کیشایر نه دولتی بود، نه خصوصی؛ بلکه در سیاهچاله مدیریتی سازمان خصوصیسازی گرفتار شده بود.
از حدود سال ۱۳۹۸ پیش که نام کیشایر در فهرست واگذاریهای اصل ۴۴ قرار گرفت، عملا هرگونه برنامه توسعهای در این شرکت قفل شد. منطق سازمان خصوصیسازی این بود که چرا باید در شرکتی که قرار است فروخته شود، سرمایهگذاری جدید کرد؟ اما این منطق برای صنعتی که ثانیه به ثانیه با تکنولوژی و استانداردهای ایمنی پیش میرود، کُشنده بود.