عصرایران؛ رضا غبیشاوی – در روزهای قبل و بعد از توافق، جمعی از مردم با برگزاری تجمعهایی مقابل وزارت خارجه و دیگر نقاط شهر، به توافق ایران – آمریکا اعتراض و مخالفت کردند.
1- اینکه تعداد کم یا زیادی از مردم، با توافق یا محتوای آن مخالف باشند، اتفاقی کاملاً عادی است. درباره همه چیز، نظرات مختلفی وجود دارد؛ از جمله توافق با آمریکا. شاید جمعی از مردم خواهان ادامه جنگ تا بی نهایت باشند آنها هم حق دارند نظرات خود را بیان کنند. این وضعیت در همه کشورها وجود دارد.
در کشورهای باز، همه نظراتشان را از راههای مختلف، از جمله تجمع، بیان میکنند (فرانسه و کره جنوبی). در کشورهای بسته، این تنوع در نظرات در جامعه وجود دارد اما کسی جرات بیان آن را ندارد. در کشورهای شبه باز هم موافقان و حامیان حکومت حق بیان نظرات خود در حمایت تجمع را دارند اما مخالفان، این حق را ندارند. اما اینکه در کشوری، افرادی با ادعای حمایت از حکومت، با نظرات حکومت مخالفت کنند مورد عجیب و غریبی است.
تجمع مخالفان توافق، بهرهمندی جمعی از شهروندان ایران از حقوق خود برای ابراز نظر درباره یک موضوع مهم است. تجمع مخالف، ارزشمند است.
البته اگر طیف مقابل مخالفان توافق، دست به برگزاری تجمعهای مشابه بزنند از سوی همین مخالفان توافق، با چه انگها و اتهاماتی که روبهرو نمیشدند.