به گزارش سرویس بین الملل تابناک، «ترکیه تودی» در مقالهای به بررسی رویکرد کشورهای عربی حاشیه خلیج فارس در خصوص جنگ آمریکا و رژیم صهیونیستی علیه ایران پرداخته که در ادامه آمده است.
لازم به ذکر است انتشار این مقاله به معنای تایید محتوای آن از سوی تابناک نیست.
بیش از دو ماه پس از آغاز کارزار آمریکا و اسرائیل علیه ایران در ۲۸ فوریه (۹ اسفند) – و یک ماه پس از آتشبس شکنندهای که در پی آن برقرار شد – شش کشور عضو شورای همکاری خلیج فارس (GCC) بیشترین هزینههای جنگی را متحمل شدهاند که خود خواهان آن نبودند و فعالانه سعی در جلوگیری از آن داشتند.
تا زمانی که مذاکرات با میانجیگری پاکستان در ۷ آوریل (۱۸ فروردین) به آتشبس دو هفتهای انجامید، حملات به خاک کشورهای شورای همکاری تقریباً شش برابر حملات به اسرائیل بود. بین شروع جنگ و برقراری آتشبس، بیش از چهار هزار موشک و پهپاد ایرانی به کشورهای عضو شورای همکاری اصابت کرد. پایگاههای نظامی، داراییهای دفاع ملی و زیرساختهای حیاتی– از جمله تأسیسات انرژی، فرودگاهها، بنادر، آبشیرینکنها، هتلها و مناطق مسکونی – هدف قرار گرفتند.
در ساعات پایانی جنگ، مخربترین حمله به زیرساختهای انری همکاری واقعی و پرهزینه بوده است و از تشدید فاجعهبار منطقهای جلوگیری کرده است. اما خویشتنداری بدون استراتژی چیزی جز تحمل نیست، یعنی هزینهها را متحمل شدن در حالی که منتظر تعیین سرنوشت خود توسط دیگران هستید. پنج شکست مهلک ذکر شده در بالا شرایط موروثی نیستند. آنها انتخابهایی هستند که در بافت خاص این جنگ انجام شده، یا به عبارت دقیقتر، انجام نشدهاند.
سوال این نیست که آیا شورای همکاری میتواند اقدام کند یا خیر. سوال این است که آیا قبل از فروپاشی آتشبس و تمایل آشنا به تعویق انداختن، تقسیم کردن و وابسته بودن، بلوک را وارد دور بعدی میکند در حالی که حتی آسیبپذیرتر از دور قبلی است، اقدام خواهد کرد یا خیر.