۰۹:۴۵ – ۰۶ مرداد ۱۴۰۵
در نگاهِ مکتبِ اسلام سفرهٔ غذا صرفاً محلی برای پر کردن شکم نیست، بلکه یک قرارگاهِ تربیتی و کانونِ بارشِ محبت است.
باشگاه خبرنگاران جوان – روز تعطیل است و عجلهای برای بیداری و رفتن به مدرسه نیست. سفرهٔ صبحانه پهن شده، چای تازهدم ریخته شده و مادر منتظر است تا فرزندش با میل و رغبت چند لقمه نان و پنیر بخورد. اما کودک پاهایش را به زمین میکوبد و میگوید: «تا کارتون نگذاری، صبحانه نمیخورم!» مادر برای اینکه بچهاش گرسنه نماند و لجبازی تمام شود، راحتترین راه را انتخاب میکند؛ تبلت یا تلویزیون را روشن میکند و جلوی او میگذارد. راهکار جواب میدهد؛ دهانِ کودک باز میشود و تندتند میجود! اما او دیگر طعمِ صبحانه را نمیفهمد، لبخند و زحمتِ مادر را نمیبیند و فقط مثلِ یک برنامهٔ ازپیشتعیینشده، غذا را قورت میدهد.
حضورِ همیشگیِ تبلت یا گوشی سر سفره، نهتنها گرمایِ بینظیرِ گفتوگویِ خانوادگی را از بین میبرد، بلکه سیستمِ گوارش و روانِ کودک را دچار گرههایی میکند که باز کردنشان بهراحتیِ خاموش کردنِ یک دستگاهِ دیجیتال نیست.
سفره، زمانِ توقفِ عمر است؛ طعمِ لقمهها را ندزدیم